B A N G A D

so back into running. kahapon ay sumali na naman kaming magkaka-opisina sa marathon. eto bale ang naging pagkakataon ko to redeem my running career after my worst runs sa safra and nike human race. hindi ko sana sasalihan ito dahil unang una, demoralized pa ako dahil nga sa naging poor performance ko sa last 2 races; pangalawa, close na ang registration dahil kamo libre ay dali daling nagparegister ang mga hinayupak na mga adik na nagsisipagtakbo dito sa singapura (buti na lang ay may tropa na malakas sa organizer kaya nakapag-register pa up to the last minute. take note: the day before the event na kami nagregister ha); pangatlo, napagod ako sa trabaho nung biyernes at sabado dahil katakot takot na lamay ang inabot ko para matapos ang lahat ng inutos ng mga panginoon sa opisina – in short, pagod ako. madadagdagan pa sana ng pang-apat na dahilan para tuluyan na akong hindi makatakbo, dahil on the day itself, eh medyo late na kaming nakarating dahil mahaba ang pila ng shuttle bus from mrt station to the event ground. pero buti na lang maski 15 minutes lagging na kami from the gun time eh pinayagan pa kaming tumakbo siguro dahil letter a) cute kami b) malakas ang convincing powers namin c) alam nilang kaya naming tapusin ang 10k in less than 1.5 hours d) all of the above ??? (choose the best answer).

overall, ok naman ang nasabing event dahil bukod sa meron ding free goodie bags and certificates ay meron pang fun games, carnival and car show ang nasabing event. ang medyo naging problema lang ay walang baggage counter kaya napilitan ang iba na tumakbo maski na bitbit ang back pack. sa case naman naming magkakasama, nagparaya na lang yung isa kong kaopisina na hindi na lang siya tatakbo at siya na lang daw ang magbabantay ng mga bags namin (bravo bravo, dani low!). pero hindi ko alam kung dahil sa pinaghalong inggit, pagka-adik sa takbo at laking tiwala sa mga tao sa event ground ay nagawa niyang iwan na lang sa starting grid ang mga bagahe namin, na kung tutuusin ay halos andun na lahat ang pangkabuhayang showcase namin. sa awa naman ng diyos ay andun pa din ang gamit namin nung marating namin ang finish line at impak, kung paano namin siya isinalansan ay ganun pa din ang pagkakaayos ng mga bag. dyan ko talaga na-prove na safest place to stay talaga ang singapura. this is really the place to be.